Acı Bir Fotoğrafın Çerçevesi

Şiir: Abdel Latif Moubarak
Çeviri: Arapça aslından şiirsel ruhu korunarak Türkçeye aktarılmıştır.

Güven Albayrak'ın aziz hatırasına...

Hüzün serpildiğinde
Kalplerin en derin yerine,
Filizlenen, uyanık bir korkuydu...
Gerçeğini içinde saklayan,
Sessizliğin kefeniyle
Kendini örten.

Hüzün serpildiğinde
Sen...
Bir mezarın başındaki son tanıktın.
Bir insanın ölümünü haykıran
Sessiz bir adres...

Sessizliğinin resmi yoktu.
Çizilecek bir sınırı,
Bir şekli,
Bir adresi de...

Adsız ölmeyi kabul ettin;
Oysa sen, görünmesen bile
Hep meydandaydın.

Kalbin, masumiyetin
Sınır tanımayan vatanıydı.

Ömrün ise,
Hakikatin uğruna yürünmüş
Hem bir yol,
Hem de ödenmiş bir bedeldi.

Adsız ölmeyi kabul ettin...

Sönen bir zafer ışığı gibi,
Gelip geçen
Bir ruh kıvılcımı gibi...
Güzel bir rüya gibi...

Adsız ölmeyi kabul ettin.

Evler yollarını kaybetti,
Kapılar
Kendi gözyaşlarının duvarına yaslandı.

Sokakların üzerine
Gurbet kılığında uzun bir gece çöktü.

O gece
Ne yıldızlara gönül verdi,
Ne de ayın şarkısını dinledi.

Kalbinin attığı son anda bile
Göçünü
Onun adıyla ilan ediyordun.

Yüzler,
Bir rüya gibi geçip gitti.

Kan,
Hatlarını kazıdı
Kendi ölümüne tanıklık eden
Gözlerin sitemine.

Ve sen...

İlham perisi değildin aslında.

Sen,
Acı bir fotoğrafın
Sessiz çerçevesiydin.