Yazan: Gönül Doğan – Edebiyat Magazin Gazetesi

Bazı geceler vardır, kelimeler yetmez…
Yağmurun ince ince düştüğü Dolmabahçe’de, her damlanın altında bir türkü yankılandı dün gece. Beşiktaş Stadyumu, bu kez futbolun değil, Anadolu’nun kadim ezgilerinin sahnesiydi. Erdal Erzincan ile Cengiz Özkan’ın sazları, Anadolu’nun derin sesini İstanbul’un kalbine taşıdı.

Bu konserin ardında, Türk Halk Müziği’ne gönül vermiş bir başka yürek vardı: Hakkı Erdoğan. Onun öncülüğünde, Beşiktaş’ın siyah-beyaz atmosferine sazın rengi, türkünün nefesi karıştı.
Yağmur dinmedi ama hiçbir dinleyici yerinden kıpırdamadı. Çünkü türkü, yağmurda da ıslanmaz; sadece ruhu yıkar.

Gecenin açılışını Erkan Akalın, Burak Aykaç ve Ayhan Aydın yaptı. Üç genç ozan, sazı konuşturdu, sesiyle gökyüzünü araladı. Alkışlar, stadyumun duvarlarından değil, kalplerden yükseldi.

Ve ardından sahneye Cengiz Özkan adım attı…
Bir zamanlar Beşiktaş genç takımında top koşturan o delikanlının elinde artık bağlama vardı. Babasının “Benim hayalim oğlumun saz ustası olması” sözü, bu gece Dolmabahçe’nin ışıkları altında bir duaya dönüştü.
Her ezgisinde baba duasını, Anadolu’nun içli nefesini duydum.

Erdal Erzincan sahneye çıktığında ise zaman başka bir zamana evrildi. Sazının her teli bir dua gibiydi. Mercan Erzincan ile yaptığı düet, sadece bir müzikal buluşma değil, bir ruh çağrısıydı.
Cengiz Özkan’ın sesiyle “Değmen felek”, “Kar etmez ahım”, “Sen gülizare”, “Saklarım senden güzelliğimi” türkülerine dökülen duygu, kadın kalbinde bir yankıya dönüştü.

Bu türküleri dinlerken ben, yalnızca bir gazeteci değil, bir kadın, bir türkü sevdalısıydım.
Türkü söylemek değil, türküye dokunmak… İşte o gece hepimiz bunu yaptık.

Gecenin sonunda Beşiktaş yöneticisi Aykut Torunoğulları’nın “Her yüreğin kendi türküsü vardır” sözü, Dolmabahçe’nin duvarlarında uzun süre yankılandı.
Ve futbolun efsanelerinden Gökhan Keskin’in dediği gibi:
“Türkülerin Şampiyonlar Ligi bu akşam buradaydı.”

Türküler o gece bir kez daha kazandı.
Kadınlar, erkekler, çocuklar… Hepimiz aynı türkünün içinde, aynı hikâyenin parçasıydık.
Yağmurun altında değil, türkünün kalbinde ıslandık.