"Ben, Kendimin Yankısıyım"
(Bir Monolog-Şiir)

Söylesene… ben kimim?
Gecenin en derin suskunluğunda kendime fısıldadığım
bir soruyum belki de.
Ne zaman gözlerimi kapatsam
bir yıldızın içinden geçer gibi geçiyorum kendimden.
Ben, evrenin zihninden düşmüş bir kelimeyim.
Bir anlam ararken, bin anlamla çarpışan,
dilde değil, ruhta yankılanan…

Henüz tamamlanmamış bir şiirim.
Mısralarım eksik doğdu;
kimi dizelerimde çocukluğum ağlıyor,
kimi kelimelerimle annemin suskunluğu örtülmüş.
Beni yazan kader miydi, yoksa yazmayan zaman mı?
Kalem kırıldı, ama mürekkep hâlâ damlıyor içimden.

Ağır sınavlardan geçerek olgunlaştığım bir hikâyeyim.
Yalnızlık, bu hikâyenin başkahramanıydı.
Acı, sayfaların kenar süsü.
Ve ben…
her düşüşümde yeniden doğmayı seçtim.
Toprağın altında çiçek olmayı hayal ettim.
Karanlığı o kadar içtim ki,
ışığı artık damıtabiliyorum gözlerimden.

Ben kimim?
Bilmiyorum.
Ama her gün biraz daha kendime dönüşen bir arayışım.
Bir su gibi akan zamanın içinde,
taşlara çarpa çarpa yuvarlanarak
göl olmayı umut eden bir nehir belki…
Bir rüya mıyım? Belki.
Ama uyanınca bile kalacak kadar derin.

Ben, benim.
Yani…
henüz tamamlanmamış,
ama sonsuz ihtimallerle yoğrulmuş bir benlik şiiri…