Dönüşü Olmayan Eşik
YAZAN :Reema Hamza

İmkânsızlığın pervazında,
geçmişin kapılarını sürgülersin
ve anahtarlarını denizin uçsuzluğuna savurursun.
Kendi kırmızı hattını çiğnersin;
kesinliğin, sorunun dudağını kemirir—
özgürlüğü de.
Al bir şal
seni aşkın koynunda ölmeye çağırır.
Serabın yularına yapışır,
hayretin atına sıçrarsın.
Burada güneş zorunlu ikamete tâbidir,
şiirin ayazda sönmeyecektir.
Kederli flamenko,
sambanın ateşiyle salınır,
adımlarını düşünmeden—
varış kadehinden içmişçesine.
Zamanının tuz kesmiş özünü
kadim yarana sürersin,
kupanın uçurumunu terk eder,
porselenin narinliğine sarılırsın.
Bugün aç sepetini
ekmeğin cılız kırıntılarından arındırır,
yıldızları devşirirsin… Zindanın Hürriyet Meydanı’na döner;
ihtimali göğe asar,
hüznü bakışların divanında yargılarsın.
Son fermanını okursun
güneş çimenleri çözerken.
Bugün ağaçları yeniden kurarsın,
baltayı kapar,
oduncuyu yurt kefaletiyle
gözaltına alırsın.
Yeryüzü iki yorgun kolunu sana uzatır
öfkeyle buruşmuş alnını dindirmek için;
bitimsiz kışlarının belleğini diken yeryüzü,
ve baharın ona vaat ettiği
görkemli şenliklere hazırlanır.

The Point of No Return
Text by: Reema Hamza

On the sill of impossibility,
you lock the past's gates
and fling their keys into the sea's vastness.
You breach your red line;
your certainty gnaws the question's lip,
and freedom.
a crimson shawl
spurs you to die in love's embrace.
You clutch the mirage's bridle,
and mount the steed of wonder.
Here, the sun endures compulsory residence,
your poem shall not perish from frost .
The mournful flamenco
sways to samba's fever,
unthinking of its feet's sway—
having quaffed the toast of arrival.
You lay your time's briny quintessence
upon your ancient wound,
forsake the cup's abyss,
and embrace porcelain's frailty.
Today you void your famished basket
of bread's meager crumbs,
and harvest the stars…Your dungeon becomes Liberation Square;
you suspend possibility aloft,
arraign sorrow in the tribunal of eyes.
You recite your final decree
as the sun deciphers the grass.
Today you rearchitect the trees,
seize the axe,
and hold the woodcutter in custody
on bond of homeland.
The earth extends its two fatigued arms to you
to soothe your wrathful brow,
the earth that stitches memory of its endless winters,
and readies for the splendid carnivals
spring has pledged to it.