Ümit Şevki Somyürek

Bu devran da geçer bir gün son bulur
Günahı yüklenip, gidersin Âdem,
Söner de ateşin her şey kül olur,
Pişmanlık avazın duyulmaz Âdem.

Uzatırlar seni musalla taşa,
Toplanır başına “iyi bildik” derler
Kalplerinden “haşa, Allah’ım haşa”
Şehadetlerini, inkâr ederler.

Çok sultanlar gelip geçmiş buradan,
Birçoğu zulmetmiş ah alıp gitmiş.
Kimsenin ahından geçmez Yaradan,
Ahlar yerde kalmaz diye vadetmiş.

Dünyaya nam salıp gitmek var iken,
Laneti dost tutup yaşamak niye?
Gül gibi mis koku salmak var iken,
Bir diken olup ta, kalp kırmak niye?

Neden ders almadık yaratılandan?
Alıp da gidene müjdeler olsun.
Ermedik sırrına ok çıktı yaydan,
Sırrına erene müjdeler olsun.

Aracı olmuşsa, o sarı inek,
Yeşil ot da saklı, o beyaz süte,
Düşünüp oraya ulaşabilmek
Ne sarık istermiş, ne yeşil cüppe.

Gönül gözü ile bakıp arıdan,
Bir balın sırrını çözemedim ben.
Dünya kuşu uçtu, gitti elimden
Tutup kanadından uçamadım ben