Çocukluktan Tanrı’ya dek
Azgın fırtınaların ortasında sükûnetimi beslerim.
Yere bir çember çizerim,
Adımı etrafıma sararım.
Rüyamda Rabbime sorarım:
“Yüzümü nasıl çizdiğini bana göster.”
Bana şöyle cevap verir:
“Aynalar sana yetmedi mi?”

Derim ki: Evet, ama Senin kalemin daha güzel.
Fırtınalarımı bırakırım,
Bir çocuğun büyüdüğünde oyuncaklarını bırakması gibi.
Çünkü kalbimde artık eski bir sürprize yer yok.
Kendi ellerime bile inanmıyorum artık.
Zira yarın, zamanın içindeki bir kıvrımdan ibaret,
Su üzerindeki bir dalga gibi,
Bir gölgenin başka bir gölgeyle iç içe geçmiş yalanı gibi.

Beni yavaşça söndür,
Işığı karanlığın anlamını açıklamaktan yorulmuş bir mum gibi.

İçimdeki her şey solmaya meylediyor,
Ama soluşumu kelimelerin arasına gizliyorum,
Böylece alev alev görünürüm,
Bir çöl sıcağındaki serap gibi.
Bir cümleyle diğeri arasında
Küçük bir kesinliği beslerim:
Değiştiremediğimi
Sevebilirim.

Kısık bir sesle,
Bir fırtınayla diğeri arasında
Küçük bir sükûnet beslerim,
Bilgeliğin çocuğuymuş gibi,
Çok çabuk büyümek istemeyen.

Omzumda uyuması bana yeter,
Ve kulağıma fısıldaması:
“Her şey geçecek…
Ama kendinin üzerinden geçme.”

Üzerimden geçen bütün fırtınalar
Gölgelerini silmeyi unuttu,
Bu yüzden izleri benimle yürür.
Yol daraldığında
Hatırlarım ki iç dünyanın haritaya ihtiyacı yoktur,
Ve dinginlik ölüm değildir,
Yokluk değildir,
İki düş üzerinde yürüyen bir şiir değildir.

Sessizlik,
Beyaz bir cübbe içinde gizlenmiş, görünmeyen bir peygamberdir.
Fırtınalarımı bırakırım,
Bir dervişin anlama kibirini bırakması gibi,
Ve yumuşak sessizliğine girer.

Evet, sükûnet
Fırtınalar sürüsünün içindeki yaralı bir kuştur.

Bir kez daha
Yere bir çember çizerim
Ve onu açık bırakırım.
İç benliğime attığım her adımda
Şunu keşfederim:
Ben, Tanrı’nın merhametiyle usulca sarılan uzun bir duadaki
Bir harften ibaretim.

Rüyamda aynaların Tanrı’nın renkleri olduğunu gördüm,
Ve O’nun fırçası
Çocukluğun esintileriyle
İmzası arasında yüzümde dalgalanıyordu.

Şiir: Reema Hamza
Suriye