Başımızı eğip sustuğumuz, kalplerimizi derin bir minnetle doldurduğumuz bir an: 10 Kasım, saat 09.05… Her yıl bu dakikada Türkiye’nin dört bir yanında hayat durur, gözler ufka bakar ve milyonlarca yürek O’nu, Atatürk'ü hisseder.

Bilin ki bu suskunluk, aslında dolup taşan bir sevginin yankısıdır. Atatürk; cephelerden doğan bir güneş, karanlıklara ışık saçan bir yol gösterici, taptaze umutlarla geleceği şekillendiren bir lider olarak hâlâ bizimle. Onun açtığı yolda ilerlerken, aldığımız her nefeste onun idealini taşıyoruz: özgür, bağımsız, adil ve aydınlık bir ülke… Mustafa Kemal’in gözlerinin derinliğinde parlayan o cesaret, sonsuz bir vatan sevgisi ve insanına olan inançla harmanlanmıştır.

Atatürk, bir ulusun yeniden doğuşunu sağlayan yürekli bir savaşçı, bilgeliğiyle kalplere dokunan bir öğretmendir. "Yurtta sulh, cihanda sulh" diyerek yalnızca ülkesine değil, dünyaya da yeni bir barış umudu armağan etmiştir. Bu sözleri, bir insanın yüreğinden taşan en yüce sevginin ifadesidir. 10 Kasım’da içimize sığmayan bu özlemle, onun ideallerini yaşatmanın sorumluluğunu hissederiz.

Atatürk'ü düşündüğümüzde, zeytin ağaçlarının gölgesinde dinlenen köy çocuklarını, denize doğru süzülen rüzgârla serinleyen tarlaları, ay yıldızlı bayrağın gökyüzünde nazlı nazlı dalgalandığını görürüz. O, bu ülkenin en güzel düşüdür; her birimizde kök salmış, sevgi ve inançla büyümüş koca bir çınardır.

Bugün bizler de onun özverili ruhuyla dolup taşıyoruz. Bize bıraktığı Cumhuriyet’i sonsuza dek koruma inancını, özgürlük ve bağımsızlık aşkını bir bayrak gibi yüreklerimizde dalgalandırıyoruz. Onun çocukları olarak, adımlarımızda onun izlerini sürüyoruz; el ele, omuz omuza, inançla…

Sana söz Atatürk, bu topraklarda senin ışığın hiç sönmeyecek.