Aralık… ilk kar… ve çocukların sevinci…
Ama bu sevinç uzun sürmedi;
memurlar borç yüzünden
elektriği ve gazı kestiler.

Ama yoksul baba
yine de bir çare buldu:
eve bir odun sobası kurdu,
bir petrol lambası yaktı—
çocuklar sanki
mucizeler diyarına düşmüş gibiydiler.

Ertesi gün tamamlayacaklardı
yarım bıraktıkları işi:
yaptıkları kardan adama
kömürden bıyık, kaş, göz ve ağız
yapacaklardı.

Ve o kardan adam
elektriği ve gazı kesen
etten adamlardan
çok daha güzeldi.

Yoksul babanın sevinci ise
hiçbir şeyle ifade edilemezdi;
sanki bir Neandertal insan,
buzul çağında
yapay ateşi keşfetmişti.

Artık o ışığı, gazı kesen,
sadece et ve kemikten ibaret olan,
kravatlı adamlar—
insanlaşamayan bir primat türü gibiydi.
Ne Neandertal insana erişebilirlerdi
ne de çocukların yaptığı kardan adama.