Işığın Metaforu

Yağmuru yazacağım,

bulutların pınarı kurusa da;

Bir baharı yazacağım,

sadece rüyamda gördüğüm

bir çiçekten doğsa da.

Yoruldum artık kuraklığımdan,

insanların yazı altında tüneyip kalmaktan,

göğsümün içinde uzun gecenin duasını eden

o eylül yaşlılığından.

Şafağı yazacağım,

sabah uyanmayı reddeden

bir güneşin metaforlarından olsa da;

çevireceğim kalemimi doğuya,

tek bir ışık hüzmesinin

nazlı bir sevinç çırpınışıyla dönmesi umuduyla,

kırık kanatlı gecenin o son demlerinden

yorulmuş olsa da.

Rengi yazacağım,

yağmurun mürekkebiyle şeffaflaşan,

taze, çiçeğin yüzüyle çiy damlası olan,

şafağın gölgesiyle söz veren ve hoşnut kılan.

Belki de şiir çiçek açacak

gecenin kendi ellerinde,

başka güneşlerin peçesini aralayarak.

Mustafa Abdulmalek Al-Sumaidi

Yemen

The Metaphor of Light

I shall pen rain,
though the spring of clouds runs dry;
I shall pen a spring,
though born of a blossom
that I see only in a dream.
I have grown weary of my drought,
perched beneath the summer of men,
of autumn’s age praying
the long night’s prayer
within my chest.

I shall pen dawn,
though from the metaphors of a sun,
refusing to tilt in morning,
I shall turn my pen toward the east,
hoping a single beam returns
with the flutter of gentle delight,
weary of the final stretch
of broken-winged night.

I shall pen color,
pellucid with the ink of rain,
succulent, dewy with the blossom’s face,
promising, and pleasing with the dawn’s shade.
Perhaps the poem shall bloom
in night’s own hands,
unveiling other suns.

Mustafa Abdulmalek Al-Sumaidi
Yemen