Sonbaharın vedaya hazırlandığı bir Kasım günüydü. Pastırma yazının o eşsiz ılıman havası, Kadıköy sokaklarını kuşatmış, şehrin üzerine ince bir huzur örtüsü sermişti. Hasanpaşa semtinde, Balkan Tatlıcısı’nın önünde buluştuk kadim dostumla. O emekli mali müşavir, ben ise eski kelimelere sadık bir kalemaşı. Yılların dostluğu, sohbetlerimizin sıcaklığında kendini yeniden hatırlatıyordu.

Tatlıların yanında, anılarımızı da tatlandırdık. İlk lokmalarla eski komşuları, mahalle arasındaki o saf ve samimi diyalogları yad ettik. Eski esnaflar geldi aklımıza; ah, o zamanlar esnaflık bir amaliyat değil, nezaketle yapılan bir sanattı. Şimdilerde ise kazanç, nezaketin önüne geçmiş, insanlık yerini aceleye bırakmıştı.

Söğütlüçeşme’ye doğru yürüdük, o taş sokakların sessiz diliyle geçmişe selam verdik. Çarşıya vardığımızda, Tarihi Kadıköy Simitçisi’ni görünce ayaklarımız kendiliğinden oraya yöneldi. Bir çay molası verdik, ince belli bardakta sunulan o tavşan kanı lezzetiyle. Çayın buharı yüzlerimizi yalarken, konuşmamız daha da derinleşti.

Eski sevgililerden söz ettik, gençliğin yaramazlıklarını hafif tebessümlerle dile getirdik. “Ne güzeldi o dostluklar,” dedik, “içten, hesapsız ve hesapsızca.” Dostluğun rengiydi o zamanlar; şimdi ise çoğu ilişki siyah-beyaz bir fotoğraf gibi…

Sonra hayallerimizi anlattık. Yaş almıştık ama ruhlarımızın gençliğine kim karışabilirdi? Hayallerimiz hep cebimizdeydi; tıpkı eski sokak lambalarının cızırtıları gibi, onları da her an hissedebiliyorduk.

Gün kararmaya yüz tutunca, çocukluğumuzun o meşhur nakaratı düştü dilimize: Evli evine, köylü köyüne. Gülümseyerek vedalaştık. İki ihtiyarın huzur arayışı, bugünün ılık havasında bir kez daha tamamlanmıştı.

Kadıköy sokakları arkamızda kalırken, ruhlarımız hâlâ gençliğin şarkısını mırıldanıyordu. Bugün, geçmişin hatırasına yazılmış bir sonbahar şiiri gibiydi; kokusu mis gibi simit, tadıysa dost sohbeti…

Günün anısına şiirim

Kadıköy'de Sohbet

Kasım ayının solgun ışığında,
Tarihi Kadıköy Simitçisi’nde,
İki dost oturmuş,
Geçmişin izlerini geleceğe savuruyoruz.

Pastırma yazı, tatlı bir hüzzam,
Çayın buğusunda eriyen kelimeler,
Bir tabakta bölüşülen hayat gibi,
Paylaşıyoruz anıları, hayalleri, umutları.

Bekir Fidan, mali işlerin efendisi,
Hesapları, defterleri bırakmış,
Bugün sadece bir dost,
Ve bir yol arkadaşı.

Geçmişin yükü hafifliyor burada,
Zaman, simidin susamlarında kayboluyor.
Dışarda rüzgar, içeride sıcak bir huzur,
Ve biz, iki erkek,
Hayatı çözmeye çalışıyoruz,
Bir çayın hatırına.