Parkta Bir Sabah

Ağustos ortası, gökyüzü perde,
elimde kitap, defter, kalem elde.
Demir atmış gemi misali ben,
oturmuşum bankta, sessiz, derinde.

Bulutların arasından güneş doğdu,
bir selam verdi, sonra kayboldu.
Çocuk kahkahası göğe savrulmuş,
salıncakta, kaydırakta oyun çoğdu.

Ben de umursamaz, anı dinlerim,
geçen komşulara selam veririm.
Kuşların cıvıltısı ezgi gibi,
melodi olur da gönlüme girerim.

Bir elimde sigara, işler zihnimde,
boşvermişlik duygusu derin içimde.
Sararmış yapraklar fısıldar bana:
“Sonbaharı gelmiş ömrün gizlice.”

Bu yorgunluk mu, yoksa çığlık mı,
kuş seslerinde gizlenen bir sır mı?
Bir hüzün çöker, içim daralırken,
mevsimle ben aynı yolculukta mıyım?