Zarfın Gölgesi

Yazan: Ali Yuurtseven

Kapının önünde durmuş, elindeki zarfı sıkı sıkı tutuyordu postacı. Bu apartmana onlarca kez mektup getirmişti ama bu kez farklıydı. Rengi tuhaf, solgun ama canlı bir çift ayakkabı dikkatini çekmişti. Bu ton... içini bir garip etmişti. Zili çaldı.

Kapıyı açan adamı tanımıyordu. Yüzü yabancıydı ama bakışlar... içini tırmalayan o sessiz sertlik, tanıdık geliyordu. — Zarfınız var, dedi. Adam kısa bir duraksamayla cevapladı: — Biz bir şey beklemiyoruz.

Tam o anda içeriden bir çığlık duyuldu: — Atıf! Çabuk gel! Baban nefes alamıyor!

Postacı irkildi. Kapıdaki adam ise kıpırdamadı. — Yine aynı numarayı yapıyordur, dedi umursamazca. Postacının bakışları tekrar ayakkabılara kaydı. Parlak kırmızı, eski ama dikkat çekici... — Beğendiysen alabilirsin, dedi adam. Zaten daralmışlardı.

Postacı içeriye göz ucuyla baktı. Salonun ucunda bir gölge kıpırdanıyor gibiydi. — Bu zarf size ait değil mi? — Hayır, bana değil. — Ama bu adrese...

Yine içeriden, bu kez ağlamaya yaklaşan bir ses yankılandı: — Atıf, baban ölüyor!

Atıf başını çevirmedi bile. — Numaradır, merak etme. Ona bir şey olmaz.

Postacı sessizleşti. Elindeki zarfın ağırlığı sanki artmıştı. Onu tanıyordu. İçeride can çekişen adamı. Yıllar öncesinden. O evde çok sık kavga sesleri duyulur, kadının çığlıkları apartman boyunca yankılanırdı. Sonra kadın birden yok olmuştu. Yerine "yeni karısı" ve onun yeni ailesi gelmişti.

Bu genç... Atıf olmalıydı. Küçükken annesinin arkasına saklanan, balkon demirlerinin ardında suskun duran çocuk.

Şimdi babasının karşısına kırmızı ayakkabılarla çıkmıştı. Bu ayakkabılar, geçmişin izlerini taşıyan bir sessiz isyandı. Ona o günleri hatırlatmak için seçilmişti. Soğuk bakışları, umursamaz sözleri... belki de sadece korunaklı bir kabuktu.

Postacı zarfı bırakmadan önce kapıdaki adamın gözlerinin içine baktı. — Hayat bazen hiç beklemediğimiz mektuplarla yüzleşmek için gelir, dedi. Zarfı eşikten içeri, ayakkabıların yanına bıraktı. Ardına bile bakmadan merdivenlerden indi.

Zarf, yerde sessizce bekliyordu. Tıpkı yıllarca susturulmuş bir çocuk gibi: sonunda konuşmak üzere.