İpek’in Ayakkabıları

Yazan : Mustafa Bayram

O sabah, postacı mektubu vermeden önce bir an duraksadı. Kapının önünde bir çift kırmızı topuklu ayakkabı vardı. Ne bir isim, ne bir not... Sanki biri gecenin içinden geçip geçmişini tam da bu basamaklara bırakmıştı.

Postacı, ayakkabılara kısa bir bakış attı. Belki bir anlığına durumu anlamlandırmaya çalıştı. Ama sonra başını eğip mektubu posta kutusuna bıraktı ve uzaklaştı.

Ama biz uzaklaşamadık.

O sabah, kapımızın önüne bırakılan şey sadece bir çift ayakkabı değildi. Bir hikâyeydi o. Bir geçmiş. Bir sır. Ve belki de bir veda…

Annem çayını içerken fark etti onları. Camdan süzülen sabah ışığında ayakkabılar neredeyse parlıyordu. Önce yere düşen bir anı gibi eğildi; sonra dudaklarının kenarında eski bir tebessüm belirdi.

“İpek’in ayakkabıları bunlar,” dedi sessizce.

Evdeki tüm saatler o anda sustu. Zaman içe çöktü sanki.

İpek, ablamdı. Ya da bir zamanlar öyleydi. Evin en neşeli, en canlı sesiydi. Bir yaz sabahı hiçbir şey demeden gitmişti. Ne bir iz, ne bir mektup… Yalnızca sessizlik.

Yıllar geçti. Acı dondu, yok olmadı. Zaman geçtikçe hatıralar soldu, bazılarıysa sadece daha da derinleşti.

Ve şimdi, yıllar sonra… Ayakkabıları kapının önünde.

Annem onlara dokunmadı. Uzun uzun baktı sadece. Gözleri, görünmeyen bir noktaya dalmıştı. Belki eski bir yaz akşamını görüyordu. Belki babamın gülümsemesini. Belki o gidişin ardından hiç konuşmadığımız, içimize gömdüğümüz şeyleri…

O akşam, gökyüzü tuhaf bir renge büründü. Ne yağmur vardı ne de güneş. Hava, ağlamakla ağlamamak arasında sıkışmış bir yüz gibiydi.

Ayakkabılar, üç gün boyunca kapının önünde kaldı.

Ne biz dokunduk onlara, ne bir başkası.

Dördüncü sabah… Hafif bir rüzgâr esti. Bir esinti gibi değil de, bir hatıra gibi geçti önümüzden.

Ve ayakkabılar yoktu.

Ama mektup hâlâ oradaydı. Sarı bir zarf, güneşte biraz daha solmuştu. El yazısı tanıdıktı ama kimse yüksek sesle bunu söylemedi.

Annem o zarfı eline aldığında hepimiz nefesimizi tuttuk.

Mektup açıldı. Satır satır okundu. Ve içindeki sözler, asıl hikâyenin şimdi başladığını fısıldadı bize...