• Son Finjanı
• Reema Hamza
• Suriye

Sabah,

geceyi dudaklarından acı bir yudumla siler.

Finjanı çevirir—

hafızasında geçen yüzleri karıştırır gibi.

Dibine bakar,

kaderine bakan ama sormaya cesaret edemeyen biri gibi.

Öğlen,

finjanı geç gelen bir rüya gibi soğumaya bırakır.

Yalnızlığın parmaklarıyla kenarını izler.

Birçok ihtimali düşünür,

hepsi boşluğa çıkar.

Akşam,

kahveyi koyu döker, sırları kadar siyah.

Yükselen buhara bakar,

yokluktan bir yüz belirir,

sonra erir…

tıpkı her şeyin bir zamanlar eridiği gibi.

Gece,

finjanı boş bırakır—

kalbi gibi.

Her yudum bir hikâye,

her dönüş bir kader.

Çatlakları ve metaforları okur,

hayatını finjan ile dudakları arasında yazar.

O ve kahve… tek bir kadın.

Yanıyor… yeniden şekilleniyor.

Eriyor… yeniden doğuyor.

Her Last Finjan**

Text by Reema Hamza
Syria

In the morning,
she wipes the night off her lips with a bitter sip,
turns the finjan as if flipping through the faces of passersby in her memory,
reads the bottom like someone staring into her fate—without daring to ask.
At noon,
she lets the finjan grow cold like a dream that arrived too late,
traces its rim with the fingers of solitude,
thinking of many possibilities,
all leading to nothing.
In the evening,
she pours the coffee thick, black as her secrets,
gazes at the rising steam,
sees a face emerging from absence,
then melting… like everything else once did.
At night,
she leaves the finjan empty—
like her heart.
Each sip a story,
each swirl in the finjan a destiny.
She contemplates the cracks and the metaphors,
writing her life between the finjan and her lips.
She and the coffee… one woman.
She burns… and reshapes.
She melts… and is born again.

**Finjan: A small handleless coffee cup traditionally used in Arab culture, often linked to rituals of fortune-telling and storytelling through the reading of coffee grounds.