Güneşin bütün utangaçlığı üstünde, ıslanmış kirpiklerini kurutuyordu o sabah. Göz kapaklarında kaybolan çiğ damlalarını yaşıyor, güneşin gittikçe arsızlaşan ışığıyla dans ediyordu adeta. Belirsiz bir tebessüm yerleşmiş olan yüzünü sağa sola çevirip rüzgarını hissediyordu kainatın. Sessizliğin müziğini oluşturan sesler zaman geçtikçe çoğalıyor, birbirine karışan uğultu güneşle beraber yükselirken Haliç'in kenarında hayatın başlama sesi duyuluyordu, bir vapurun kornasıyla uçuşan martıların kanatlarında. Hayallerinin havada süzülüp dalgaları çosturduğu o anlarda, kapalı gözlerinin ardında miskince oyalanıyordu. Bir süre sonra dışardan ( hadi birader uyan, sabah oldu...)sesler duymaya başlamış, bir süre daha öyle kalmak için dirense de sesler yaklaşıp omzuna temas eden elin varlığıyla gözlerini açmış bütün büyü bozulmuştu. Artık kendine ait olmayan hatta kimseye ait olmayan bu dünyanın milyonlarca insanı gibi kalabalık ama yapayalnız tek parçasıydı. Mahmurluğu gitmemiş gözlerine bakan neşeli temizlik görevlisinin umuduna şahit olurken istemsizce sual etti. Yalnızlık nedir sence? Bu soru karşısında bir an şaşıran temizlikçi süpürgesine dayanıp uhrevi bir edayla, herkes yalnızlık Allah a mahsus der, öyle de. Benim hissettiğim; huzur vermeyen, üzen, yoran insanlardan uzak olmak. Sadece tek olmak değil bence, insan düşününce de gülüyorsa yalnız sayılmaz. Yalnızken de yalnız değiliz o yüzden olmalı diyerek süpürgesini eline alıp işini yaparak uzaklaştı. 
Sabah sabah nereden aklına gelmişti bu soru kendi de bilmiyor, zihnini kurcalıyor bulamıyordu ama biliyordu ki bugün cevap bulması gereken bir soru vardı artık. Peşine düşecek illaki bir cevap bulacaktı. Bir yandan yıllardır cevabı netleşmemiş bir soruya cevap bulmanın zorluğunu düşünürken, bir yandan da en net kabul edilebilir cevabı bulup tarihin sayfalarında kendine yer edinecekti. Bu düşüncelerle vardığı tarih kokan caminin altındaki küçük çay ocağının taburesine oturmuş, çayını yudumlamaya başlamıştı. Zihnini meşgul eden bu sorunun cevabını sakallarına aklar düşmüş,  hayatın yorgunluğunu omuzlarında taşıyan, yüzlerce insanın hayatına eşlik eden çaycıya yöneltti. Çaycı, tek başınayken sıkıntı olmayan ama cemaatle birlikteyken eğreti hissettiğin zamanki ruh hali diye tanımladığı yalnızlığın sonuna; iyi, dolu bir hayat hikâyesinin önüne geçecek hiçbir şey yoktur diye ekleyip sesizce kendine dünyasına döndü. Aynı soruyu duyan diğerleri henüz genç olan , orta yaş üstü bir benlik, dünyanın en karamsar adamı sırayla kendi cevaplarını verdiler. Genç, yalnızlık sevgisizliktir ve ondan gelir. Sevgi ya da sevgiyi hissederek büyüyen çocuklar yalnız olduklarını düşünmezler dedi. Orta benlik; sakinlik, huzur ve kendini dinlemek olarak tanımlarken. Karamsar, bulunduğum durum dedi ve bin kişinin hiç kimse oluşu diyerek sözlerini tamamladı. 
Sonunda oluşan sessizlikle beraber herkesin bakışını yüzünde hissederek, kendi sorusuna cevap bekleyenlerin merakını giderme ihtiyacı ile bence yalnızlık, zihinde oluşan bir eylemdir. Her zihin kendine has düşüncelerle örülü bir sarmaşık gibidir. Ana mekanizmasından çıkan her dal her yaprak birbirine dolaşıp kaynaşarak bir bütün oluşturur. Oluşan bu bütün, insanın kendisiyle var ettiği veya var edemediği her şeydir. Sonunda oluşan her şey bütünün kendisi olup ama hiçbir şey olmamanın manasına varırsa işte o zaman, kişi benliğinin ötesine geçip insan olmanın ötesinde bütün benliklere nüfuz edip kendi benliğini yok eder ve koca nebat içinde bütün insanlığı saran evrensel bir sarmaşık olur. Böylece bu sarmaşık zihinde oluşan eylemin kendisi olduğu gibi yalnızlık kavramının da ölümüdür. Yalnızlık öldüğünde ise yaşam yeniden başlamış olur. Ama insanoğlu öylesine hayatın kendisidir ki, hayatın dışına çıkıp bu şekilde varlığını zihinsel olarak onurlandırmayı başaramaz. Bunu başaranlar ise toplumda kabul görmedikleri için kendilerini toplumdan soyutlamış olurlar. Bu nedenle esas yalnızlığın içinde yaşayanlar,  onlar olmasına rağmen, yalnızlık onlarla değildir ve sıradan insan yalnızlığı onlardan uzaktır diyerek çayının son yudumunu alıp tarihe kendince bir not düşüp kalabalık insan yalnızlığının içinde kaybolup gitti.