Gözün alamadığı kadar geniş bir boşluğun ortasında salınıyorum. Ne yerde ne gökteyim. Var olduğumun farkında, nefes alırken varlık bunun neresinde bilmiyorum. Belki de var olmaya çalışıyorum, bilmiyorum. Bildiğim birkaç şey var; onlar da bilmeye korktuklarım diye düşünüyorum. Bunların da bir önemi olduğunu düşünmüyorum. Yine de düşünmeye devam ediyorum.

Hiçbir şeyin müdahil olamadığı düşlerin boşluğunda bir anlam arıyorum. Öylesine dalmışım ki kendime, umursamıyorum içinde zerre bile olmadığım dünyayı. Acıyorum kendime; küflenmiş tavanımdan dökülen solucanlara selam verirken, zehir zemberek küfürler çıkıyor ağzımdan, solucanlar dışında sadece benim duyduğum. Kimisi nefret ediyor benden: "Yaşamak yetmiyor mu bu canı teninde tutana?" diye... Kimisi merak ediyor: "Ağzına yapışmış pislik taşıyan bu varlığın içinde dolaşan derdi ne?" diye. Ama kimse bir yere gitmiyor, herkes kendi köşesine kurulmuş; sessizliğin içinde bekliyordu olacakları.

Ne olabilirdi ki? Birkaç solucan ve bir insanın kaldığı, tavan arasındaki çatlaklardan sızan sokak ışığının bu yaşam boşluğundaki her şeye belli belirsiz suretler vermiş olmasına dalmıştım ki beden kıvrımları kaybolmaya yüz tutmuş, en küçük ama sarımtırak renginden sinsi olduğu belli olan solucan âdeta son gücüyle hareket etmeye başladı. Ayağıma doğru yöneldiği belliydi ama ilk başta onun amacını anlamamıştım: parmak aramda duran siyah noktanın müthiş bir ziyafet olduğunu...

Sinsinin hamlesiyle şişman olan harekete geçmişti ama onun için bu mesafe ulaşılmazdı. Zaten ulaşmaması benim de isteğimdi. Belli ki bedeninin bu hâli, daha önce diğerlerinin yemeklerini çalmış olmasındandı. Böylesi akbabalarla dolu bu hayatı yaşayan ben; bu obez, pislik, şişko solucandan nefret etmiştim bile daha şimdiden. Şişko, bir ara hamle yapıp sinsiyi geçmek isteyince onu engelleyip sinsinin hakkını korudum kendimce.

Şişko, kuyruğunu kaldırıp öyle bir kırbaç attı ki bana; canım yanmadı ama nefretini gördüm o an bedeninin her zerresinde. O nefretle atağa geçen şişko, sinsinin lokmasına çökmeye koşuyordu bedenine bakmadan. Ama bu hırs değil miydi insana da her şeyi yapma gücü veren, yaptıran? Bu hırs, sahibini ele geçirince diğer her şey kaybolur; yitirilmiş değerlerin tezahürü olmaz mıydı zaten? Sonrası; yapılan şeylere bahane uydurmak, kılıf bulmaktı. En kolayı buydu zaten ve şişko da öyle yapmıştı.

Hamlesi işe yaramış, o lokmanın sahibi olacakken ben müdahale etmiş, onun sinsinin ekmeğini elinden almasına müsaade etmeden diğer ayağımın parmağıyla yuvarlayarak uzaklaştırmıştım. Şişkonun öfkeli bakışları arasında sinsi lokmasını mideye indirmiş, pis pis sırıtmaya başlamıştı şişkoya dönerek. Sinsi büyük bir zafer kazanmıştı, kazanmasına ama uzun bir açlıktan sonra yediği şeyle midesi onu rahatsız etmeye başlamış; olduğu yerde kıvranırken şişko da kahkahalar atıyordu bana bakarak.

Bu durum sanki bana bu dünyanın haksızlığını, adaletin öyle ufak tefek dokunuşlarla var olamayacağını, gerçek adaletin güçlü ile güçsüz savaşı olduğunu, siz iyilerin, kötülere karşı daima kaybedeceğini anlatıyordu. Öyle de olmuştu. Sinsi, o kadar uzun süre bir şeyler yememişti ki yediği şeyin onu öldürebileceğini hiç düşünmemişti bile... Ta ki tatlı canı bu hayatı terk ederken gözlerime bakıp canını alanın ben olduğumu sessizce bana haykırıyordu hem de zehir zemberek öfkesiyle.

Sinsi, gidişiyle bana bu dünyanın ve her âlemin kendine has düzeninin olduğunu; sebep her ne olursa olsun, kendi sisteminde yaşayan varlıkların öğrenilmiş çaresizliğinin bozulmaması gerektiğini, iyilik yaptığını düşünürken bile en büyük kötülüğün o iyilik olabileceğinin dersini vermişti. Ben bunları düşünürken, sakince bizi seyreden açla tok arası sakin solucan; duygusuz, ruhsuz bencilliğiyle zarar görmemiş ve hâlâ hayatta olan bedenine şükrediyordu.

Şükür ve sabır, bu hayatın en güzel nimetlerinden olsa da emeğin alınmayan karşılığı; çalınmış umutların yarını, hakkını yiyen arsızların temennisi olmamalıydı. Solucanlar da insanlar da buna aldanmamalıydı. Ama sakin solucan da aldananlardan olup şişkonun küçük bir kafa işaretiyle, açla tok arası yaşayıp arafta kalarak şişkonun artıklarına tamah etmeyi tercih ederek ardından çıkıp gittiler.

Bense küflenmiş tavan aramda kaybettiğim arkadaşlarıma mı, salındığım boşluğuma mı, yoksa insanlığın yok olmuş sevgisiz kalplerine mi üzülsem bilmeden; süzülen ışığın umuduyla gözlerimi dünyaya kapatıp yeniden ruhuma dönmüş ve yok olmanın eşiğinde varlığımı aramaya devam ediyordum... Yine... Yine...